بووکه شه نه کئر بئلیزه ده گوو حه رد چوقوره       = عروس نمیتونست برقصه میگفت زمین ناهمواره

بيواز ئاوروویئ مالانه ، يئ خانیان دالانه              = پياز آبروي خانه هاست ، مال خانه هم ايوان اوست .

بئطئرس ژه ئارئ بئتئتون                                 = از آتش بي دود بترس .

بئرا خادئ خئزان بئده گورئ بوو وه                     = بگذار خداوند فرزند بدهد کچل باشد .

بئرا دار حه وه به لکو باش بئریژه                        = بگذار درخت باشد برگ و سر شاخه اش بريزد .

به ق وه ئاوئ قونه ر ناوه                                  = قورباغه با آب چاق نمي شود .

په ده رپئ کوونئ خا ناکه                                 = با زیر شلواریش هم کنار نمیاد

پئرپئر ئه یدان بوحینی                                     = بسیار عید ببینی(زنده باشی)

تاباقئل ده ر پاچئکئ خا حئلکه دین ژه سئمارئ ره د بوویه= تا عاقل پاچه هاشو بالا بده دیوانه از آب گذشته 

تا نانئ جئ نه خوي ، قه درئ نانئ گئنئم نئزانی = تا نان جو نخوري ارزش نان گندم را نمي داني .

توله له ده رئ حه ولیئ خادیئ خا شئره             = سگ جلو خونه صاحبش شیر است

توله خادیه خا ناس نه ده کئر                             = سگ صاحبش رو نمیشناخت

خادئ طه گئر که ،ته لوه خئزانئ پئر که               = خدا تو را بزرگ و قاطی همه بچه کنه

خاندئنئ که ران و لیسطئنئ سان                     = خواندن خرها و رقصیدن سگها

خئزان گه ره ئه ل بوحه                                    = بچه باید صالح باشد

خورئشئ که وئ رئجئمه                                  = خوراک کبک ریگه

چاو چاو نه حه دی                                         = چشم چشم را نمیدید

چاو و چئرا باو و بئرا                                        = ای چشم و چراغ ای پدر و برادر من

دئله شئوئن  بئخازه ژه شاخئ بئزئنئ شیر ده دووشه=اگر چوپان بخواهد از شاخ بز هم شیر میدوشد

دینو بئره و کئ جايل حات                               = ديوانه فرار کن که جوان آمد .

ده وه ئه گه ر گئره، بارئ وی ژئ گئره                 = اگر شتر بزرگ است بارش هم بيشتر است .

رئوی نه ده که ته کونئ (حه ژئکه ک- حیواله ک ) له دووچئ خا گئرئ داحوو

                                                         = روباهه تو سوراخ جا نمیشده جارو هم  به دمش بسته بود

ژه قئلیالئ خه لکئ گه ره زوو داکه وی                   = از اسب ديگران بايد زود پياده شد .

ژه قه طیئ فئلئتیه                                            = از قحطی رها شده است

ژه بئ ئه قلئ صد سال ئومر ده که                       = از کم عقلی صد سال عمر میکند

ژه ئش طئم ئه و ده وئ نوو وه ناوه                        = من از آسياب مي آيم ، او مي گويد نوبت نيست .

شوور وه فه کئ خا گئرطیه                                = شمشیر به دهان خود گرفته است

طه نئلوئنه بیچئنئ ، داسئ طه کئ حئل ناگئرئن  = تو رو نذارند درو کنی . داست را هم نمیگیرند

طو حه ر چئ ده وئژی ئه و که رئ وه ر خا داجوو      = تو هر چی بگی اون خر خودش را هی میکند

قئلیالان نال ده کئرئن که ران سومئنه خا پیشطا ده حانین

                                                        = اسب ها را نعل میکردند خرها سم شان را جلو می آوردند

قئلیف ده گه ره ده ر خوینئ خا ده وینه                   = دیگ میگردد و در همشان خودش رو پیدا میکند

که چئکان بووک ده کئرئن  ، ژئنه بیان ژه دستئ په وه رکه توحوون

                                         = دخترا رو عروس میکردند زن بیوه هادست و پاشون و گم کرده بودند

که چئکئ جینارئ بئحووشه  ، سوولئ لئنگان که لووشه

                                                       = دختر همسایه کم هوش و کفش پاش گالش است

کئر ، مه گه ر ژه زئیروو گه ره له زئکا خا داحی    = چاقو مگر از طلا بود بايد به شکم خود بزني .

که رران وه گووچئک ده که                              = کرها را شنوا میکند(کنایه

که ساگیئ قره طه نه                                   = چوب بسیار سیاه که با آن آتش تنور را زبانه می دهند

کینئ دامارئ کینئ ده وه یه                           = کینه نامادری مثل کینه شتر است

له حیوئ گوطیه وه ر مه که و از حاطئم              = به ماه گفته نتاب من اومدم

مالئ مئن مار بوخه چه رم داوئ                       = مال منو مار بخورد پوست می اندازد

مئسطئ شئران کئ گئرطیه                            = کسی دست شیرها رو نبسته است

وه طئنئ مئردان ، زئندان حه ر شه و په لاو ده خون= به خيال مرده ها . زنده ها هر شب پلو ميخورند.

وه گه پان ئاده م ده ره ایمامئ چه پان                = با حرف آدم سمت امام چپی ها میرود

ئئ باوا کیچئ طه به ز خا حیه                         = آره بابا کیکت دنبه داره

لپه نه خا دئريژ كئن له درگايئ خداون                        ژ وي هر چئ ده خازئن بئخازئن نينو آهن

دئن وه ناوئ وي بئدئن وه ناوئ وي هئلگئرئن              تا ژ وه دئنو گناه وه روو رشه هئلفئرئن

له گئشتئ مئلتئ خا تا ده كوون رئندي بئكئن            پئغه مبر گووط وه امت ويا قد ژبير مكئن

رئندي له خه لك خادئ رئنديه له ديانزه                      ديانزه ژه مه خه لكئ وي رئنديا ده خازه

فقط رئندی دمینه ژاندار  ویا بیر داگر                          ژه رندیان ده گئره دئلئ جایلو بیر آگر 

 ترجمه : 

پیامبر و فاطمه و دوازده امام(ع) فرمودند از راه درستی منحرف نشوید چون خدا اینگونه دوست دارد

دستهای خود را به درگاه الهی دراز کنید و از او نان و آهن هرچه دوست دارید بخواهید

با نام او قرض بگیرید و با نام او قرض بدهید تا بدهکاری و گناه با روسیاهی از شما دور شوند

تا میتوانید به مردم خود نیکی کنید زیرا پیامبر این را به امت گفت و هیچ وقت فراموش نکنید

خوبی به مردم خوبی به دوازده امام(ع) است و دوازده امام(ع) از ما مردم اینو انتظار دارند

یادت باشه ای دردمند فقط خوبیه که از آدم باقی میمونه  از خوبیها دل پیر و جوان آتش(هدایت) میگیرد

بعد از محاوره . رسم الخط در هر زبانی . منشاء اصلي بقاء و رشد و تكامل آن زبان خواهد بود. ايده ها - نظرات و ابتكارات  بايستي به شكلي مناسب بايگاني - ثبت و ضبط گردد و اين امر بدون نوشتن امكان پذير نخواهد بود در این زمينه ميتوان با نوشتن شعر- قصه - داستان - رمان- خاطرات- سفرنامه ها و... به پايداري - دوام و رشد زبان ها كمك كرد و تا زماني كه  اهالي كرمانج داراي يك رسم الخط قوي و كارآمد نباشند گفتگو و كنكاش در مورد آن نیز بي نتيجه و ابتر خواهد ماند چه بسا مشاهده میگردد درخصوص قدمت - کهنگی و اصالت فرهنگ و زبان کردی مطالب بسیار نوشته و قلم فرسایی میشود اما وقتی با دیده حقیقت بین به آن نگریسته شود مشاهده میشود تمامی مطالب ارائه شده به زبان فارسی و یا هر زبان دیگری نگاشته و ثبت شده است ( از جمله همین نوشته ) و این اصلی ترین نکته ای است که متاسفانه مانع قوام - ثبات و رشد زبان کرمانجی شده است . شاید خیلی مهم و اساسی به نظر نرسد اما در واقع هرگاه خواسته ایم مطالب و منویات درونی خود را به روشی غیر از مکالمه به دیگران منتقل کنیم ناچارا سراغ زبانی غیر از زبان مادری خود رفته  و شاید تاکنون متوجه این مطلب هم نشده و دائما و مصرا خواستار گفتمان عمومی به زبان کرمانجی در نشریات و رسانه ها  شده ایم و علی القاعده شاید اگر اهمیت و استراتژی بودن کتابت و دست نوشته را درک میکردیم جایگاه فرهنگ و زبان کرمانجی در وضعیتی نبود که اکنون در آن قرار داریم به هر تقدیر به نظر اینجانب قبل از آنکه لازم باشد هرگونه اظهار نظر و تبادل اطلاعاتی در خصوص زبان و فرهنگ کرمانجی صورت پذیرد لازم است رسم الخط کرمانجی مجددا احیا و به صورت کارآمد بازسازی و بروز گردد لذا از كليه اهالي كرمانج خراسان و دیگر مناطق درخواست ميشود نقطه نظرات خود را دراين زمينه جهت اطلاع عموم ارسال فرمايند.